სახსარშიდა ინექცია

თითოეული სახსარი გარემოცულია კაფსულით, რომლის შიდა ზედაპირი ამოფენილია თხელი გარსით, რომელიც სასახსრე სითხეს გამოიმუშავებს. ართრიტის დროს ეს გარსი შეიძლება ანთებითი გახდეს, ხოლო ხრტილი - გაცვდეს, რაც ტკივილს, შებოჭილობასა და შეშუპებას იწვევს. სახსარშიდა ინექცია მედიკამენტს უშუალოდ სასახსრე სივრცეში ათავსებს, რის გამოც ის მოქმედებს ზუსტად იქ, სადაც საჭიროა, და უფრო მაღალი კონცენტრაციით, ვიდრე ამის მიღწევა ტაბლეტით იქნებოდა შესაძლებელი, ორგანიზმზე ნაკლები ზოგადი ზემოქმედებით. კორტიკოსტეროიდები, რომლებიც ხშირად ადგილობრივ ანესთეტიკთან არის შერეული, ამცირებს ანთებასა და შეშუპებას. ჰიალურონის მჟავა, რომელსაც ვისკოსუპლემენტაციასაც უწოდებენ, მიზნად ისახავს სასახსრე სითხის ამორტიზაციისა და შეზეთვის ხარისხის გაუმჯობესებას, ძირითადად მუხლის ოსტეოართრიტის დროს. თრომბოციტებით გამდიდრებული პლაზმა, ანუ PRP, მზადდება თქვენივე სისხლის ნიმუშის ცენტრიფუგირებით, რათა კონცენტრირდეს ზრდის ფაქტორების შემცველი თრომბოციტები, რომლებიც შემდეგ სახსარში შეჰყავთ. როდესაც სახსარი შეშუპებულია, იმავე ნემსით ჯერ შესაძლებელია სითხის გამოდევნა (ასპირაცია), რაც ამცირებს წნევას და საშუალებას იძლევა, სითხე შემოწმდეს კრისტალებზე ან ინფექციაზე.

სახსარშიდა ინექციების გაკეთება განიხილება მაშინ, როდესაც სახსარი მტკივნეული ან შეშუპებული რჩება ისეთი მარტივი ზომების მიუხედავად, როგორიცაა ვარჯიში, წონის კონტროლი, ტკივილგამაყუჩებლები და ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები, ან როდესაც ეს მედიკამენტები შეუსაბამოა. ძირითადი მიზეზია მუხლის, მენჯ-ბარძაყის, მხრის, ცერა თითის ფუძისა და სხვა სახსრების ოსტეოართრიტი, განსაკუთრებით გამწვავების დროს. რევმატოიდული ართრიტის, ფსორიაზული ართრიტისა და სხვა ანთებითი მდგომარეობების დროს სტეროიდულ ინექციას შეუძლია სწრაფად დაამშვიდოს ერთი ან რამდენიმე აქტიური სახსარი, სანამ ხანგრძლივი მოქმედების პრეპარატები ამოქმედდება. პოდაგრისა და ფსევდოპოდაგრის შეტევები კარგად ექვემდებარება სითხის გამოდევნასა და სტეროიდის შეყვანას მას შემდეგ, რაც ინფექცია გამოირიცხება. მხრის სახსარში სტეროიდული ინექცია ასევე გამოიყენება გაყინული მხრის დროს, რათა შემსუბუქდეს ტკივილი და ხელი შეეწყოს ისეთ მიმართულებას, როგორიცაა ფიზიოთერაპია. ინექციები შეიძლება დაეხმაროს მათ, ვისაც ოპერაციის გადავადება სურს ან ვისი ჯანმრთელობის მდგომარეობაც მას გამორიცხავს; გარდა ამისა, ტკივილგამაყუჩებელი ინექცია ზოგჯერ ადასტურებს, თუ რომელი სახსარია ტკივილის წყარო. ინექცია არ გამოიყენება, როდესაც სახსარი ან მის ზემოთ კანი შესაძლოა ინფიცირებული იყოს, და იშვიათად არის მიზანშეწონილი უკვე პროთეზირებულ სახსარში.

თქვენ ჯდებით ან წვებით ისეთ პოზაში, რომელიც სახსარს ხსნის, კანი კი საგულდაგულოდ მუშავდება ანტისეპტიკით. თავდაპირველად კანში შესაძლოა მცირე რაოდენობით ადგილობრივი ანესთეტიკი შეიყვანონ. ადვილად შესაგრძნობ სახსრებში, როგორიცაა მუხლი, ნემსის შეყვანა შესაძლებელია ანატომიური ორიენტირების მიხედვით, თუმცა ბევრი ექიმი იყენებს ულტრაბგერით კონტროლს, რაც ეკრანზე სახსარში ნემსის შესვლას აჩვენებს. ვიზუალური კონტროლი ზრდის სიზუსტეს, განსაკუთრებით ისეთი ღრმა სახსრებისთვის, როგორიცაა მენჯ-ბარძაყის სახსარი, ასევე მხრისა და მტევნისა თუ ტერფის წვრილი სახსრებისთვის; ზოგიერთ სახსარში გამოიყენება რენტგენოლოგიური კონტროლი. ჭარბი სითხის არსებობისას მას ჯერ გამოდევნიან და შესაძლოა ლაბორატორიაში გაგზავნონ. შემდეგ ნელა შეჰყავთ მედიკამენტი, ნემსს იღებენ და მცირე ნახვევს ადებენ. თრომბოციტებით გამდიდრებული პლაზმისთვის პროცედურამდე დაახლოებით 15-30 წუთით ადრე იღებენ სისხლის ნიმუშს და ამუშავებენ. ჰიალურონის მჟავა, პროდუქტის მიხედვით, შეიძლება გაკეთდეს ერთჯერადი ინექციის სახით ან სამიდან ხუთამდე ყოველკვირეული ინექციის კურსად. ვიზიტი ჩვეულებრივ დაახლოებით 10-20 წუთს გრძელდება.

შესაფერისი კანდიდატია პაციენტი, რომელსაც აქვს სახსრის დიაგნოსტირებული მდგომარეობა (იდეალურ შემთხვევაში დადასტურებული გასინჯვითა და ისეთი ვიზუალიზაციით, როგორიცაა რენტგენი ან ულტრაბგერა) და ყოველდღიური ცხოვრების შემზღუდველი ტკივილი ან შეშუპება. ექიმი ამოწმებს სახსარში ან კანზე ინფექციის ნიშნებს, რაც ინექციას გამორიცხავს, და ეკითხება ბოლოდროინდელი ინექციების შესახებ, რადგან იმავე სახსარში სტეროიდული ინექციები ჩვეულებრივ შემოიფარგლება წელიწადში რამდენიმე პროცედურით. დიაბეტის მქონე ადამიანებმა უნდა იცოდნენ, რომ სტეროიდულმა ინექციამ შეიძლება რამდენიმე დღით აწიოს სისხლში შაქრის დონე, ამიტომ საჭიროა მისი უფრო გულდასმით კონტროლი. სისხლის გამათხელებლების მიღების შეწყვეტა ჩვეულებრივ არ არის საჭირო, თუმცა მათი მიღების შესახებ სამედიცინო გუნდს აუცილებლად უნდა აცნობოთ. თუ გაქვთ სისხლდენის დარღვევები, ალერგია ადგილობრივ ანესთეტიკზე ან ჩატარებული გაქვთ სახსრის პროთეზირება, ეს წინასწარ განიხილეთ. შიმშილი საჭირო არ არის, ხოლო ქვედა კიდურის ინექციის შემდეგ ავტომობილის მართვა ჩვეულებრივ შეგიძლიათ, თუმცა ტრანსპორტირების წინასწარ ორგანიზება გონივრულია. საერთაშორისო პაციენტებისთვის გამგზავრებამდე შესაძლებელია ბოლოდროინდელი რენტგენოგრამების ან სხვა კვლევების დისტანციურად განხილვა.

აღდგენის პერიოდი ხანმოკლეა. თუ გამოყენებული იყო ადგილობრივი ანესთეტიკი, სახსარი შესაძლოა რამდენიმე საათით დაბუჟებული დარჩეს; გონივრულია მისი მოსვენება დაახლოებით 24-48 საათის განმავლობაში, სირბილის, მძიმე ტვირთის აწევისა და ხანგრძლივი სიარულის თავიდან არიდება, სანამ ჩვეულ აქტივობას თანდათან დაუბრუნდებით. ზოგიერთ ადამიანს ერთი ან ორი დღის განმავლობაში აღენიშნება ტკივილის დროებითი გაძლიერება, რასაც ხანდახან პოსტინექციურ გამწვავებას უწოდებენ; ეს მდგომარეობა ყინულის დადებითა და მარტივი ტკივილგამაყუჩებლებით ცხრება. სტეროიდული ინექციები ხშირად რამდენიმე დღეში იწყებს მოქმედებას, ხოლო ჰიალურონის მჟავასა და თრომბოციტებით გამდიდრებულ პლაზმას ეფექტის გამოსავლენად ჩვეულებრივ რამდენიმე კვირა სჭირდება. ვინაიდან აღდგენა ძალიან სწრაფია, სახლში გაფრენა ჩვეულებრივ იმავე ან მეორე დღესვე უსაფრთხოა, ხანგრძლივი ფრენისას მცირე გასეირნებებით. ინექციისთვის მგზავრობა გამართლებულია ძირითადად უფრო ფართო სპეციალიზებული შეფასების ფარგლებში, რომელიც აერთიანებს დიაგნოსტიკას, კონტროლირებად ინექციას, მკურნალობის სხვა ვარიანტების განხილვასა და ვარჯიშების წერილობით გეგმას. განმეორებითი ინექციები, თუ ისინი მოგვიანებით გახდება საჭირო, მკურნალი გუნდის რეკომენდაციების გათვალისწინებით ჩვეულებრივ საცხოვრებელ ადგილთან ახლოსაც შეიძლება ჩატარდეს.

სახსარშიდა ინექციები გავრცელებული და ზოგადად უსაფრთხოა, თუმცა რისკებისგან თავისუფალი არ არის. ყველაზე მნიშვნელოვანი, თუმცა იშვიათი გართულებაა სახსრის შიდა ინფექცია, რომელიც მომდევნო დღეებში იწვევს მზარდ ტკივილს, სიმხურვალეს, შეშუპებასა და ცხელებას და გადაუდებელ სამედიცინო ყურადღებას მოითხოვს. სხვა შესაძლო მოვლენებია ტკივილის ხანმოკლე გამწვავება, სისხლჩაქცევა, სახის წამოწითლება სტეროიდის შეყვანიდან ერთი-ორი დღის განმავლობაში, სისხლში შაქრის დროებითი მატება და ზოგჯერ კანის გათხელება ან გაფერმკრთალება ინექციის ადგილზე. იმავე სახსარში განმეორებითმა სტეროიდულმა ინექციებმა დროთა განმავლობაში შესაძლოა ხელი შეუწყოს ხრტილის განლევას, რაც მათი რაოდენობის შეზღუდვის ერთ-ერთი მიზეზია. ჰიალურონის მჟავამ შეიძლება გამოიწვიოს სახსრის დროებითი შეშუპება, ხოლო თრომბოციტებით გამდიდრებული პლაზმა ხშირად იწვევს ტკივილსა და მგრძნობელობას რამდენიმე დღის განმავლობაში. შედეგები განსხვავებულია: სტეროიდით შვება ჩვეულებრივ კვირებიდან რამდენიმე თვემდე გრძელდება. ჰიალურონის მჟავასა და თრომბოციტებით გამდიდრებული პლაზმის კვლევები არაერთგვაროვან შედეგებს აჩვენებს, ნაწილობრივ იმის გამო, რომ პროდუქტები და მომზადების მეთოდები განსხვავდება, ამიტომ კონკრეტული ადამიანისთვის სარგებლის წინასწარ განსაზღვრა რთულია.